วันอังคารที่ 23 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2559

"45 ปีที่พระศาสดาทรงประกาศพระศาสนาเพื่ออะไร"

                        "45 ปีที่พระศาสดาทรงประกาศพระศาสนาเพื่ออะไร"


หัวข้อนี้จะฟังดูกว้างสักหน่อย  เพราะอาจพูดได้หลายนัยะ  แต่สำหรับวันนี้ผม  จะสรุปให้ย่อลงมา  เพียงนัยะแห่งพระมหากรุณาคุณ และพระบริสุทธิคุณ

ดังที่พวกเราทราบกันดี  พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาคู่บ้านคู่เมืองไทยมาแต่โบราณกาล  ศาสนิกของพระองค์ เคารพนับถือ  คำสอนที่พระองค์ประทานไว้  ซึ่งหากย่อลงมาแล้ว   มีข้อสำคัญสูงสุดอยู่  สามประการ  ดังที่ได้แสดงไว้ในวันวันสำคัญทางศาสนาวันหนึ่ง  คือวันมาฆบูชา  ธรรมทั้งสามคือ
                          1.  ให้ละเว้นจากบาป อกุศลทั้ปวง
                          2.  ให้ทำกุศลให้ถึงพร้อม
                          3.  ทำจิตใจให้ผ่องแผ้วอยู่เสมอ

คำสอนสรุปโดยย่อทั้งสามนี้  หากใครได้ยึดถือไว้ในใจมั่นคง   และปฏิบัติตามเคร่งครัดแล้ว  ย่อมจะเป็นผู้ที่มีความสุขความเจริญ  ในการดำเนินชีวิตอย่างแน่นอน

แต่ปัจจุบันนี้   จะเห็นว่าคำสอนต่างๆที่เป็นคุณแก่ชาวพุทธหรือแก่ชาวโลกทั้งหลายโดยส่วนรวมนั้นก็ตาม  ได้รับการปฎิบัติกันอย่างหย่อนยาน  ทำให้ผู้คนส่วนใหญ่ดำเนินชีวิตไปแบบไม่คำนึงถึงบาปบุญคุณโทษ   ชีวิตจึงมีแต่ความทุกข์เป็นเจ้าเรือน   ซึ่งทุกข์ดั้งเดิมของมนุษย์  อันได้แก่   ความเกิด  ความแก่  ความเจ็บ  ความตาย  ที่มีมาแต่เกิดประจำตัวอยู่แล้ว  ยังนำทุกข์ใหม่ทั้งหลายทั้งปวงมาเพิ่มพูนใส่ตนซ้ำแล้ว ซ้ำอีก อย่างไม่มีวันจบสิ้น

คำสอนของพระศาสดาที่จะเอาทุกข์   ออกจากตนได้นั้นก็มีอยู่  แต่สำหรับวันนี้  ผมจะกล่าวถึง  พระมหากรุณาคุณ  กับพระบริสุทธิคุณ  ที่ทรงมีต่อมวล มนุษย์โลก   เพื่อท่านทั้งหลายจะได้ตระหนักถึง   เป็นที่พึ่งที่ระลึกไว้ในจิตใจอย่างลึกซึ้ง

กล่าวคือระยะเวลา 45ปี ภายหลังจากพระองค์ทรงตรัสรู้ พระสัมมาสัมโพธิญาณแล้วนั้น     หากจะสรุปตลอดระยะเวลา 45 ปีแห่งการประกาศพระศาสนา

---ก็คือการรณรงค์ให้ผู้คนร่วมสังคมของพระองค์  มีความเห็นที่ถูกต้อง  ถูกต้องในที่นี้คือความถูกต้องตามความเป็นจริงในธรรมชาติ   พระองค์เห็นว่า  ความเห็นที่ถูกต้อง เป็นจุดเริ่มต้นของความถูกต้องทั้งมวล  ดังตรัสว่า   "สัมมาทิฎฐิ เป็นรุ่งอรุณ แห่งกุศลธรรมทั้งหลาย"   ซึ่งจะตรงข้ามกับ   ความเห็นไม่ถูกต้อง(ความเห็นผิด) เป็นจุดเริ่มต้นของความไม่ถูกต้องทั้งหลาย  และเป็นโทษอย่างมหันต์  ดังตรัสว่า
"ในบรรดาโทษทั้งหลาย  ไม่มีอะไรจะมีโทษเท่า มิจฉาทิฎฐิ เลย"

สรุปแแล้ว  พระองค์  สอนเรื่องทุกข์   กับ   การดับทุกข์
       หรืออาจเรียกว่า        เรื่องปัญหา  กับ  การแก้ปัญหา   นั่นเอง


ทรงสอนเรื่อง   "กฎ อิทัปปัจจยตา" เป็นกฎธรรมชาติ  ให้มีความเห็นถูกตามธรรมชาติว่า  ไม่ใช่ตัวตน คือไม่ใช่อัตตา  แต่เป็น  อนัตตา  คือ ทุกอย่างย่อมเกิดแต่เหตุ  มีเหตุเป็นแดนเกิด   เป็นปัจจัยเครื่องเกื้อหนุนซึ่งกันและกันจึงอยู่ได้  จึงไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริง  ต้องอาศัยปัจจัยต่างๆอย่างเหมาะสมจึงเกิดขึ้นได้ หรือดำเนินอยู่ได้

เช่นเดียวกับอวัยวะต่างของร่างกายมนุษย์ อวัยวะทุกส่วนย่อมเป็นปัจจัยซึ่งกันและกัน จึงจะตั้งอยู่ได้  หาไม่แล้วก็ไม่สมบูรณ์  และก็เช่นเดียวกับสังคมมนุษย์  ก็ต้องอยู่ร่วมกันแบบอิง  เอื้อเฟื้อกันและกัน  สังคมจึงจะเป็นปกตสุข  เพราะความสามารถของแต่ละคนต่างกัน

แต่ปัจจุบัน  สังคมมนุษย์ ไม่ว่าแถบใดในโลกนี้เต็มไปด้วยความขัดแย้งแก่งแย่ง  รบราฆ่าฟัน  ไม่ได้คำนึงถึงคำสอนอันบริสุทธิ์ ที่ปรารถนา ให้มีสันติสุขในหมูมวลมนุษย์ชาติทั้หลาย เลย  ซึ่งเป็นพระบริสุทธิคุณ  อันประกอบไปพร้อมกับ พระมหากรุณาธิคุณ   ที่ทรงตัดสินพระทัยในการเผยแผ่พระธรรม  แก่มวลมนุษย์โลก///




ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น