"ถ้ามีความเห็นหลายอย่าง จะเชื่อใครดี" (ตอน6)
ดังที่ทราบแล้วนั้นว่า ธรรมชาติจะมีของสองสิ่งเป็นคู่กันอยู่เสมอ ส่วนใหญ่ ของสองสิ่งนี้จะมีความสำคัญเท่าๆกัน ถ้าอย่างใดอย่างหนึ่งขาดไป ก็ต้องมีเสริมให้เต็มสมบูรณ์ จึงจะอยู่ได้เป็นปกติ มีความสมดุล ตลอดเวลา หากคราวใดเกิดภาวะที่บกพร่อง ทำให้ทางใดทางหนึ่งมากกว่าอีกทางหนึ่ง ความผิดปกติก็จะเกิดขึ้น ถ้าเป็น มนุษย์ หรือสัตว์ ก็เกิดการเจ็บป่วย เพราะธาตุขันธ์ผิดปกติ ต้องปรับสมดุลใหม่โดยการรักษาเยียวยา ถ้าเป็นดินฟ้าอากาศ แปรปรวน ก็เกิด ฟ้าร้อง ฟ้าผ่า ฝน พายุ หรืออะไรที่รุนแรง ทำให้เกิดความเสียหายได้ นี่เป็นเรื่องของธรรมชาติ โดยรวม
แต่ถ้าเป็นเรื่องความคิดเห็นของมนุษย์ ที่แตกต่างกัน ออกไป ....แล้วเราจะเชื่อใคร อันนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน ที่ค่อนข้างจะซับซ้อน ต่างคนต่างคิด นานาจิตตัง ส่วนมากจะเข้าข้างตนเอง ใครเห็นตรงข้าม จะบอกว่าผิดหมด
เรื่องนี้พระศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้ตรัส แสดงธรรมเป็นข้อตัดสินไว้ให้ ชนชาวกาลมะ ไว้พิจารณา เพราะสมัยหนึ่งพระพุทธองค์เสด็จไปทางเมือง กาลมะ ชาวเมืองนี้เข้าเฝ้า และทูลถาม พระพุทธเจ้าว่า มีเจ้าลัทธิ ต่างๆ ที่ผ่านมาและมาสอนลัทธิตามความเชื่อของตน ซึ่งต่างก็โฆษณา อวดอ้างว่าลัทธิของตนดีต่างๆนาๆ แล้วอย่างนี้ จะให้ข้าพระองค์เชื่อใครพระเจ้าข้า. (เพราะในยุคพุทธกาลนั้น เป็นยุคที่คนกำลังตื่น จึงมีเจ้าลัทธิมากมายพยายามค้นคว้าแสวงหาความจริง)
พระพุทธองค์จึงทรงแสดงธรรมไว้ใน "กาลมสูตร" เป็นข้อห้ามมิให้เชื่อโดยอาการ 10 อย่าง (พระไตรปิฏก เล่ม20 ข้อ 505) ดังนี้
1 อย่าได้เชื่อถือ เพราะเหตุถ้อยคำที่ได้ยินได้ฟังมา (มา อนุสสเวนะ)
2 อย่าได้เชื่อถือ เพราะเหตุตามถ้อยคำสืบๆกันมา (มา ปรัมปรายะ)
3 อย่าได้เชื่อถือ เพราะเหตุตื่นข่าวว่า ได้ยินอย่างนี้ (มา อิติกิรายะ)
4 อย่าได้เชื่อถือ เพราะเหตุอ้างตำรา (มา ปิฏกสัมปทาเนนะ)
5 อย่าได้เชื่อถือ เพราะเหตุเดาเอาเอง (มา ตักเหตุ)
6 อย่าได้เชื่อถือ เพราะเหตุคาดคะเน (มา นยเหตุ)
7 อย่าได้เชื่อถือ เพราะเหตุตรึกตามอาการ (มา อาการปริวิตักเกนะ)
8 อย่าได้เชื่อถือ เพราะเหตุชอบใจว่าต้องกันกับทิฐิของตัว (มาทิฎฐินิชฌานักขันติยา)
9 อย่าได้เชื่อถือ เพราะเหตุเชื่อว่าผู้พูดสมควรจะเชื่อได้ (มา ภัพพรูปตายะ)
10 อย่าได้เชื่อถือ เพราะเหตุความนับถือว่าสมณะนี้เป็นครูของเรา (มา สมโณ โน ครูติ)
ธรรมทั้งสิบหัวข้อนั้น พระพุทธองค์ไม่ให้เชื่อทันที แต่ให้พิจารณาให้ถ่องแท้เสียก่อน ดังที่ได้ทรงตรัสว่า "เมื่อใด พึงรู้ด้วยตนเองว่าธรรมเหล่านั้นเป็นอกุศล หรือเป็นกุศล หรือมีโทษ หรือไม่มีโทษ เป็นต้นแล้ว จึงควรละเสีย หรือเข้าถึงธรรมเหล่านั้น"
คราวต่อไปก็คงจะเป็นเรื่องจิตอีก เพราะเป็นเรื่องใหญ่ จิตมีได้ทั้ง พลัง และไม่มีพลัง ///
(ยังมีต่อ) ขอบพระคุณที่ติดตามครับ.....ขอความสุขสวัสดีจงมีแด่ทุกท่าน.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น