“ความปรารถนาทางโลก ย่อมต่างกับ ปรารถนาทางธรรม" (ตอน34)
ก่อนจะเข้าถึงรายละเอียดของปัจจัยนั้น
ผมอยากจะทบทวน สิ่งที่ผมเคยพูดไว้แล้วตั้งแต่ตอนต้นๆ เพื่อจะได้มีความเข้าใจเพิ่มเติม ถึงกฎ ธรรมที่มีอยู่แล้วประจำจักรวาลนี้ และมนุษย์รู้กันมาแล้วด้วย
แต่ 3000 ปี ก่อนบาบิโลน
ที่เขาสามารถสร้างอาณาจักร
ที่เกินความคาดฝันได้
ก็โดยอาศัยคลื่นความคิดนี่เอง
ธรรมชาติในจักรวาลนั้น
จะมีกระแสคลื่นมากมาย เป็นคลื่น อีเล็คตรอน โปรตรอน และอื่นๆอีกมาก คลื่นเหล่านี้มีทั้งที่มนุษย์สร้างขึ้นมา และที่มีอยู่เองโดยธรรมชาติยัง รวมตลอดถึง กระแสคลื่น ความคิดของมนุษย์ และของสิ่งมีชีวิตอื่นๆอีกด้วย
หลักธรรมชาติ ที่ว่า
ความคิดของแต่ละคนจะดึงเอาความจริงที่คิดมาให้กับคนคิด...... เช่น...โทรทัศน์ ที่เราดูกันก็ใช้หลักนี้ คือ เมื่อ ทีวี ส่งคลื่นออกไป เราเปิดรับช่องไหนคลื่นตรงกันก็รับได้ หากเราเปลี่ยนช่อง ก็คือเปลี่ยนความคิด ไปช่องอื่น
ก็ไปรับเรื่องอื่นในช่องอื่นได้
เราคิดชอบเรื่องไหน เรื่องนั้นก็มาหาเรา ......ทั้งเรื่องดี และไม่ดี ......อันนี้น่าคิด เพราะเราเป็นผู้ตัดสินว่า สิ่งนี้ดี
หรือสิ่งนั้นไม่ดี.....ตัดสินจากอะไร?
จาก การศึกษา จากระบบสังคม จากประเพณี
จากความรู้ จากประสบการณ์ จากครอบครัว
จากการปลูกฝัง จากการคบเพื่อน จากอื่นๆ
ฉะนั้น บางอย่าง สังคมที่หนึ่งบอก ทำอย่างนี้ดี
แต่สังคมอีกที่หนึ่งบอกว่าไม่ดีก็ได้ .....ใครจะเป็นผู้ตัดสิน ท่านกล่าวว่า
“ต้องให้กฎที่เป็นธรรมชาติตัดสิน
จึงจะเป็นกฎสากลได้” ไม่ใช่กฎของบุคคลใดๆก็ได้ เพราะเป็นมนุษย์สร้างไม่ใช่ธรรมชาติสากล แบบว่าใครอยู่กลุ่มไหนก็เอากฎกลุ่มนั้นตัดสิน......ประเทศในโลกที่ถกเถียงขัดแย้งกันก็เพราะต่างคนต่างเอาเหตุผลของแต่ละคน
จึงยึดถือไม่ได้ ไม่ใช่กฎธรรมชาติ (เลยต้องขัดแย้งกันต่อไป)
เรื่องนี้ผมอยากจะยกหลักธรรมในพระพุทธศาสนาขึ้นมากล่าวสักเล็กน้อย.......เพื่อค้นหาถึงรากเหง้าของคำว่า อะไรดี หรืออะไร
ไม่ดี เพราะไหนๆเราก็พูดถึงเรื่อง นี้แล้ว
จะได้เป็นแนวทางให้ท่านได้ระลึกรู้ไว้ พอเป็นสังเขปเบื้องต้น.......จะได้ไม่พลาดเผลอสติไปคิดอะไรที่ไม่เข้าท่าเข้าทาง
ไปซะก่อน......เพราะรู้แล้วว่า “คิดดี ก็จะดูดสิ่งดีมาหานะ คิดไม่ดีก็จะดูดสิ่งไม่ดีมาเหมือนกันนะ” โดยตัว กฎเองไม่รู้หรอกว่า อะไรดี
หรือ อะไรไม่ดี เพราะเป็นกฎสากลของจักรวาล มีความเที่ยงธรรม คิดเมื่อไหร่ก็ดูดเมื่อนั้น เราคงเคยได้ยินพูดกันอยู่บ่อยเหมือนกันว่า ให้คิดบวกนะ....แต่คิดบวก คิดอย่างไร
ก็ไม่ค่อยจะบอกกัน เช่นเดียวกับ ที่ บอกให้ปล่อยวาง..... “มันหนักก็ปล่อยวางไปก็สิ้นเรื่อง” แต่การปล่อยวางทำอย่างไร ? กลับไม่เห็นบอก ไม่ใช่อยู่ๆสั่งให้ปล่อยวางก็ปล่อยวางได้ไม่ใช่ เพราะธรรมทั้งหลายไหลมาจากเหตุ จะต้องบอกให้รู้ถึงเหตุว่า จะปฏิบัติอย่างไรจึงจะทำให้ จิตเข้าถึงซึ่งการปล่อยวางได้........ทำอย่างไร ไม่ค่อยบอกกัน เพราะมันไม่เหมือนยกของหนักมาแล้ววางลงที่ไหน.......
ผมจะยกเอา
คำอธิบายเรื่อง “ใจ กับ จิต” ของ
พระอาจารย์ บุญมา จิตเปโม ท่านอธิบายให้ฟังได้แจ่มแจ้ง เข้าใจง่าย.......ใจ
กับ จิต เป็นเรื่องใกล้กันมาก
แทบแยกไม่ออก ร่างกาย ประกอบไปด้วย
รูป กับ นาม ก็คือ กาย
กับ ใจ นั่นเอง สองอย่างนี้ มีใจเป็น นาย ส่วน กาย
เป็น บ่าว คอยรับใช้ ใจ
อีกทีหนึ่ง
ฉะนั้นคนจะดีจะชั่ว อยู่ที่ ใจ
เป็น สำคัญ
แม้ ใจ กับ
จิต จะเป็นคนละอันกัน หรืออันเดียวกันก็ตามที แต่มันก็มีสองอย่างอยู่ในตัว ใจ
ก็เป็นใหญ่กว่า จิต
อีกนั่นแหละ เวลาใจมันชอบอะไร มันก็จะสั่งให้จิต นึกคิดอยู่สิ่งนั้น เพราะหน้าที่ของจิต คือรับรู้อารมณ์ต่างๆ ตามที่ ใจ มันชอบ และก็สั่งมาให้คิดปรุงแต่งอยู่กับสิ่งนั้นๆ จนกว่า ใจมันจะเปลี่ยนเป็นเรื่องอื่นต่อไป เช่น
บางทีใจเป็นกุศล ก็ให้จิต คิดปรุงแต่ง
ไปในเรื่อง การ ทำบุญ
ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนา
ฟังเทศน์ หรือ คิดถึงบิดามารดา จิตมันก็คิดไปเรื่อยๆ มีเกิดขึ้น ตั้งอยู่
ดับไป เหมือนกัน เพราะจิตก็ไม่เที่ยง ถ้าใจคิดไม่ดี จิตก็จะมาปรุงแต่ง ไปในทางไม่ดีเช่น เรื่อง
โลภ เรื่องโกรธ เรื่องหลง
อาฆาต พยาบาท เบียดเบียน
นี่เอง เมื่อใจ
มันชอบอะไร
ก็จะไปจดจ่ออยู่ที่นั่น แล้วจิตทำหน้าที่ปรุงแต่งต่อ กับสิ่งนั้นๆ ......ถ้าเป็นสิ่งที่ดี ก็ดีไป
สิ่งนั้นจะถูกดูดมาหาผู้คิด ตามกฎของการดูด
อย่างที่ได้กล่าวมาแล้วนั้น แต่ถ้าเป็นสิ่งไม่ดี เกิดใจไปชอบเข้า เช่น
ของที่ผิดศีลธรรม เช่น
ผิดศีลห้า แบบนี้ ไม่ได้ เพราะ ที่ผิดศีลนั่นแหละจะถูกดูดมาหาเรา เมื่อเราได้สิ่งนั้นมา แต่ อันตราย ความเดือดร้อนจะเกิดแก่เราตามมาไม่ช้าก็เร็ว
ฉะนั้น
คิดง่ายๆกว้างๆไว้ก่อนว่า
สิ่งใดที่ผิดศีลธรรมจะไม่เอามาเป็นที่ปรารถนาเลย.......แม้แต่คำ คิดร้าย
ว่าร้ายต่อสิ่งใด คิดอาฆาต คิดพยาบาท
ไม่เอามาเป็นอารมณ์เลย......จึงจะปลอดภัย
สิ่งหนึ่งที่ผมอยากจะทำความเข้าใจเสีย ตรงนี้คือ..........ทั้งหมดทั้งมวลที่ได้กล่าวมานี้ อยู่ในหัวข้อเรื่อง “ความได้มาตามปรารถนา” หมายถึง
การเจริญชีวิตในความเป็นปุถุชนคนธรรมดา
ที่ทำมาหาเลี้ยงชีพทั่วไป ที่ยังต้องใช้ชีวิตข้องแวะอยู่กับ โลกธรรม
8 ประการ อันมี ลาภ ยศ สรรเสริญ
สุข แล้วก็ต้องเจอสิ่ง ตรงข้ามนี้เหมือนกันอีก เสมอ ในชีวิตของคนเรา ทีนี้สิ่งตรงข้ามย่อม ไม่มีใครต้องการแน่ (
เช่น เสื่อมลาภ เสื่อมยศ นินทา
หรือ ทุกข์ ) ............ก็อย่าไปคิดถึงมัน......เท่านั้นเอง .....
ถ้าคิดมันจะมา ........จะตั้งใจคิด หรือไม่ตั้งใจคิดก็ตาม ถ้าเกิดคิดเข้าโดยไม่รู้ตัว ถ้า รู้สึกตัวเมื่อใดให้ เปลี่ยนความคิดใหม่ทันที.....อย่ารอช้า
ผมอยากทำความเข้าใจตรงนี้สักนิด
........คือ สำหรับ ท่านที่มีจิตใจใฝ่ทางธรรมอย่างแท้จริง ความปรารถนาของท่านมีจิตมุ่งตรงสู่การปฏิบัติธรรมเพื่อความหลุดพ้นเท่านั้น อย่างนี้
ท่านอยู่เหนือโลกของปุถุชน แล้ว เหนือโลกธรรมทั้งหลาย ความปรารถนาทางโลกได้ตัดออกไปแล้ว......จึงอยู่เหนือความปรารถนาตามความหมายที่ผมกำลังพูดถึงอยู่.......เป็นที่น่าโมทนาสาธุกับท่าน และ
เป็นเนื้อนาบุญของปุถุชนทั่วไป.......จึงเป็นคนละส่วนกันกับที่เรากำลังพูดกัน เพราะที่เราพูด เป็นเรื่องกำลังใจ ความตั้งใจ
ความปรารถนาทางโลก ความสำเร็จ สมหวัง
ทางโลกครับ.
ผมขอยุติ
เพียงเท่านี้ก่อนครับ......ขอบคุณสำหรับการติดตาม////ขอความสุขสวัสดีจงมีแด่ท่านทุกคน.
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น