วันอังคารที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2561

เรื่องเล่า: นอสตราดามุส นักพยากรณ์สะท้านโลก(ตอน3)



เรื่องเล่า:  นอสตราดามุส นักพยากรณ์สะท้านโลก (ตอน3)

         (ต่อจากตอนที่แล้ว) ......นอสตราดามุส ตัดสินใจเดินทางออกเผชิญโลกกว้าง  อย่างองอาจ  นำวิชาแพทย์ที่ได้ร่ำเรียนมา  ผสมผสานกับการรักษาที่เขาคิดค้นขึ้นเองตามทฤษฎีที่เขาเชื่อมั่นว่าได้ผล  เพื่อช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ที่ตกระกำลำบากได้รับ ทุกข์ทรมานจากโรคภัยที่ระบาดกันอย่างรุนแรง   สุดที่จะ หาสิ่งใดมายับยั้งได้  หนักสุดก็ทางตอนใต้ของฝรั่งเศสในยุคนั้น   นายแพทย์หนุ่มนอสตราดามุส  ไม่หวาดกลัวเขามุ่งหน้าสู่ชนบทแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยโรคระบาด  กาฬโรค  ที่มีผู้คนล้มตายเป็นอันมาก    เขาไว้หนวดเครา  เพื่อปกปิดความอ่อนเยาว์ทำให้เขาดูคมเข้ม ขึ้น แต่ ภายในแล้วเขาเป็นนายนายแพทย์หนุ่มไฟแรง ที่เต็มไปด้วยความคล่องแคล่ว

         นายแพทย์  จบมาหมาดๆ  ดูซิว่าคนที่ทุกข์ร้อนจะฝากความหวังไว้ได้หรือไม่    หลักวิชาที่เขาเชื่อมั่น  คือเน้นเรื่องความสะอาด   ปรับปรุงสิ่งแวดล้อมของผู้ป่วย  จัดสถานที่ให้มีอากาศ บริสุทธิ์ถ่ายเทได้สะดวก   ล้างบาดแผลด้วยน้ำสะอาด  แยกผู้ป่วยออกห่างจากคนปกติ   ลดอาหารประเภทไขมัน     ที่สำคัญที่สุด  เขาปรุงยาสมุนไพรขึ้นมาชุดหนึ่ง   เป็นตำรับยาสูตรพิเศษที่ได้รับตกทอดมาจาก  คุณปู่  คุณตาของเขานั่นเอง   ทำเป็นยาเม็ดลูกกลอน    เขาให้ชื่อยาชุดนี้ว่า  “ยาเม็ดกุหลาบ”    โดยให้ผู้ป่วยอมเม็ดยานี้ไว้ใต้ลิ้นตลอดเวลา  ห้ามกลืน  หรือกิน    ผลปรากฏว่า วิธีนี้ทำให้อาการเลือดออกตามแผลทุเลาลงได้  เขาจึงทำการรักษาตามแบบฉบับของเขาเช่นนี้ไปอย่างต่อเนื่อง    ทำให้คนไข้อาการดีขึ้นเรื่อยๆ  ตามลำดับ  จนเมืองเล็กๆ  สองเมืองใกล้กันที่เขาประจำอยู่  คือเมืองซาลอง  กับเมืองอิกซ์  โรคระบาดที่เคยมีบัดนี้ มะลายหายไปสิ้น

         แน่นอน  นอสตราดามุสได้รับการยกย่องในฐานะ เป็นผู้มีผลงานดีเด่นทางการแพทย์สามารถรักษา  โรคระบาดที่เป็นภัยร้ายแรงต่อประชาชนให้หายไปได้อย่างน่าชื่นชม  เพราะเขาได้เสียสละความสุขส่วนตัวไม่เห็นแก่ความเหน็ดเหนื่อย เพื่อรักษาผู้คนด้วยวิธีของเขา และเขาเป็นผู้ไม่หวงวิชา   ทุกครั้งที่มีการพูดคุยกับเพื่อนร่วมอาชีพเดียวกัน  เขามักจะแลกเปลี่ยนความรู้  ถ่ายทอดความรู้ต่างๆให้กับเพื่อนร่วมอาชีพอย่างไม่ปิดบัง    งานอีกชิ้นที่นับว่าสำคัญ  คือเขาได้รวบรวมรายชื่อ และสถานที่  เพื่อติดต่อได้ง่ายขึ้นของบรรดาแพทย์  และเภสัชกรอายุรเวชให้รวมอยู่ในที่เดียวกันได้

         เมื่องานหนักที่ต่อสู้กับโรคระบาดร้ายได้สงบลงแล้ว จน  ปี ค.ศ.1529  นอสตราดามุส จึงหวนกลับมาสานต่อความคิด  และความตั้งใจเดิมของเขา   ไม่รอช้าสมัคเข้าศึกษาต่อ ปริญญาเอกที่มหาวิทยาลัย มองเบลีเยร์    ตอนปลายของหลักสูตรมีการสอบปากเปล่า     เนื่องจาก ข่าวการรักษาโรคระบาดของเขาเป็นที่โด่งดัง   รู้จักกันอย่างกว้างขวาง    ทำให้วันที่มหาวิทยาลัยนัดทำการสอบปากเปล่า นอสตราดามุส   มีผู้คนจำนวนมากมายืนออกัน  เพื่อเฝ้าดูการตอบโต้ของนอสตราดามุส  กับอาจารย์คณะกรรมการของมหาวิทยาลัยด้วยความชื่นชม

         ในการสอบปากเปล่าครั้งนั้น    ข้อซักถามที่อาจารย์แพทย์ตั้งมาแต่ละข้อ   นอสตราดามุสสามารถตอบได้อย่างคล่องแคล่ว  และเป็นการตอบแบบผู้มีประสบการณ์ตรงจริง  มีผลงานออกมามีหลักฐานรองรับ   ไม่ใช่ลักษณะแบบนักเรียนตอบครู  ท่องจำมาเพื่อเอาคะแนน     จนอาจารย์แพทย์ทุกคนไม่มีใครกล้าโต้แย้งสักคน    ทำให้การสอบปากเปล่าคราวนั้น   คณะบดีของคณะแพทย์ พึงพอใจมาก มอบรางวัลพิเศษเป็นแหวนแพทย์ดีเด่นให้กับเขา  ด้วยความประทับใจ

         เมื่อจบปริญญาเอกแล้ว   เขาก็เลยผันชีวิตตนเองมาเป็น    อาจารย์สอนวิชาแพทย์อยู่  3  ปี   ความจำเจ  ทำให้เขาลาออกจากการเป็นอาจารย์   แล้วเดินทางสู่ชนบท  เมืองที่มีโรคระบาดรุนแรง  เพื่อช่วยเหลือชาวบ้านอีกครั้งหนึ่ง   ไม่ว่าจะมุ่งหน้าไปที่ใดเขาก็สามารถพิชิตโรคร้ายให้ราบคาบลงได้ทุกที่เป็นที่ชื่นชมแก่ชนทั้งหลาย   เขาจึงเปิดคลินิกรักษาโรคส่วนตัวขึ้นที่เมืองทูลูสในปี   ค.ศ.1534  ต่อมาเขามีเพื่อนที่สนิทสนมกันมากคนหนึ่งเป็นนักคิดนักปรัชญาชื่อดัง  แห่งเมืองอายีน    ความผูกพันสนิทสนมกันมากกับเพื่อนคนนี้   จนทำให้เขาตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตที่เหลือโดยการย้ายมาอยู่เมือง  อายีน  ให้มันใกล้เพื่อนไปเลย  เพราะเมืองนี้อากาศดี  น่าอยู่ ไม่ชื้นแฉะ   ที่เมืองนี้นี่เอง  ไม่นานเขาก็ได้พบรักกับหญิงสาวรวยทรัพย์หน้าตางดงามคนหนึ่ง     ที่สุดก็ได้ตัดสินใจแต่งงานกัน   จนมีบุตรด้วยกัน เป็น ชาย  และหญิง   เขาใช้ชีวิตช่วงนี้อย่างมีความสุข  มีอาชีพการงานดี  มีครอบครัวที่อบอุ่น พร้อมหน้า พ่อ แม่ ลูก

         แต่วิบากกรรม ในโชคชะตาก็มาเกิดขึ้นกับเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย   ในปี  ค.ศ.1537   กาฬโรคได้เริ่มระบาดอีกครั้งโดยเข้ามาจากเมืองอื่นเข้ามาสู่เมือง อายีนอย่างรุนแรง     มีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก   มีเสียงร้องให้ระงมไปทั่วเมือง     เมื่อเป็นเช่นนี้  วิญญาณ  ของนายแพทย์  ผู้ต้องช่วยเหลือคนป่วยก็ร้อนขึ้น  เขาอยู่เฉยไม่ได้แล้ว    นอสตราดามุส รวบรวมความรู้ และประสบการณ์  ทั้งหมดที่มี   ออกตระเวนรักษาผู้คนอย่างเต็มที่.

         แต่โชคชะตา  ไม่เข้าข้างเสียแล้วเวรกรรมอะไรช่างไม่ปราณี    คืนวันหนึ่งเมื่อเขากลับมาถึงบ้าน    ก็พบกับเหตุร้าย   บุตรทั้งสองผู้กำลังน่ารัก  และภรรยาผู้แสนดี  ปรากฏว่ามีบาดแผลพุพองตามใบหน้า  และลำตัว   ปรากฏว่า โรคร้ายมันถลำลึกเสียแล้ว  จนยากที่จะเยียวยา     เขาเสียใจมาก   ที่รักษาชีวิตชาวบ้านอื่นๆให้ปลอดภัยได้   แต่ไม่อาจที่จะรักษาชีวิตคนในครอบครัวตัวเองไว้ได้     ความสูญเสียครั้งนี้  เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และน่าเวทนายิ่ง

         ยัง....ชะตากรรมที่เกิดแก่เขา   ยังไม่จบแค่นั้น  มันไปกระทบกับความดีทั้งหลายที่ได้สะสมมายาวนานด้วย    ไม่ว่าวิชาชีพทางการแพทย์ของเขาที่ทุ่มเทช่วยเหลือผู้คนให้รอดพ้นจากโรคระบาด  เมืองแล้ว  เมืองเล่า    ซึ่งเป็นความสำเร็จอย่างงดงาม    ได้รับทั้งชื่อเสียง  และเกียรติยศจากมหาชน    แต่เมือ.....เกิดการสูญเสียคนในครอบครัวของเขาไปอย่างไม่คาดคิด    เพราะความบกพร่องที่ไม่อาจคาดเดา ....... มหาชนทั้งหลายไม่ยอมให้อภัยกับเขาเลย
   
         ความดีของเขาที่สั่งสมมาตลอด     ไม่อาจที่จะลบล้าง  ข่าวการเสียชีวิตของ  ภรรยา และลูกๆได้   เขาถูกประณามอย่างรุนแรง  จากสังคมว่า   ลูกเมียครอบครัว ตัวเอง  ยังรักษาไม่ได้    แล้วจะไปรักษาคนอื่นได้อย่างไร   ที่รักษาแล้วหายที่ผ่านๆมานั่น    เป็นเพราะดวงคนพวกนั้นยังไม่ถึงที่ตาย   ใช่หรือเปล่า.......เหตุนี้เอง   ชื่อเสียง  ความนับถือ   ศรัทธา ที่เคยมี ต่อเขาก็เป็นอันจบลงไปด้วย......ยิ่งกว่านั้น ญาติฝ่ายภรรยา  ยังคุกคามเขาด้วยการขึ้นศาลฟ้องร้องเรื่องการแบ่งสินสมรส    แม้แต่เพื่อนสนิทรักกันมากก็ยังปลีกตัวหนีห่างออกไปอย่างไม่ใยดี.

         โชคร้ายยังไม่หมด แค่นั้น  ยังถูกคนงานช่างหล่อฟ้องงร้อง เขา  ฐาน  หมิ่นประมาทลบหลู่  สัญลักษณ์ สำคัญทางศาสนา  ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่ล่วงเลยมาแล้ว ถึง 3 ปี......เขาต่อสู้คดีว่า  เป็นเรื่องการเข้าใจผิด   เขาถูกเรียกตัวสอบสวนอยู่หลายคราว   และพยายามหลบเลี่ยงบ่ายเบี่ยง  การสอบสวน  ต่อสู้คดีนี้ ยืดเยื้อไป  6  ปี

         คงจะอยู่ไม่ได้แล้ว   ชีวิตตกต่ำเหลือเกิน  เขาตัดสินใจ   ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ประเทศ  อิตาลี่  ทิ้งความวุ่นวาย   ความหลังอันแสนเศร้า  และความสูญเสียอันยิ่งใหญ่  ไว้เบื้องหลัง.......

         .ระหว่างการเดินทางนี้ทำให้เขาได้ข้อคิด  และประสบเหตุการณ์ใดบ้าง........โปรดติดตามตอนต่อไปครับ///.....ขอบคุณที่ติดตาม....ขอความสุขสวัสดีจงมีแด่ท่านทุกคน.

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น