วันอังคารที่ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2559

"พลัง ที่นำมาซึ่งความสำเร็จ" (ตอน7)

ตอน7 "จิตที่มีพลัง ย่อมยังให้เกิดประโยชน์อย่างยิ่ง"

เรื่องของจิตนั้น  ศึกษากันไม่มีจบ  เพราะจิตครอบคลุมทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้  หรืออาจบอกว่าในจักรวาลนี้ก็ไม่ผิด  จิตเป็นใหญ่ที่สุด จิตอยู่ในรูปแบบของ  นามธรรม  ในสกลกายของมนุษย์นั้น ก็มีสองอย่างคือ  รูปธรรม และนามธรรม  รูปก็คือรูปลักษณ์ ที่ปรากฎเห็นเป็นรูปอยู่ภายนอกนี้  ส่วน จิต หรือ ใจอยู่ภายใน  ไม่สามารถเห็นได้  ทำหน้าที่คิด  และรับรู้อารมณ์ต่างๆ  สั่งงานต่างๆให้ ร่างกายทำตามที่จิตสั่ง  จึงมีคำเรียกว่า "จิตเป็นนาย  กายเป็นบ่าว"  สัตว์ก็มีจิตครองเช่นเดียวกับมนุษย์    แต่มีความคิดจำกัดอยู่เฉพาะที่จำเป็นตามธรรมชาติเท่านั้น   ต่างจากความคิดของมนุษย์ที่  กว้างขวางครอบคลุมไป แทบจะทุกสิ่งทุกอย่าง  ความคิดนั้นจึงสำคัญมาก

จิตตามทางพระอภิธรรม  ท่านจัดไว้ มี 4 ลักษณ์คือ
    1---ปฎิสนธิจิต   ในชาติหนึ่งๆ  ปฎิสนธิจิต เกิดได้ครั้งเดียว  คือตอน  ปฎิสนธิกิจ   สืบต่อจาก  จุติจิตของชาติก่อน  (จุติ แปลว่าตาย หรือดับลง)

    2---ภวังคจิต  คือจิตที่เป็นประภัสสร  บริสุทธิ์   นิ่งสงบไม่มีกิเลสเจือปน  เช่นขณะที่นอน หลับสนิท ไม่ฝัน  (ที่จิตวิทยาทางตะวันตก  เรียกว่า  "จิตใต้สำนึก"  หรือจิตไร้สำนึก)

    3---จุติจิต  หมายถึงจิตที่ดับลง  หรือ ตายนั่นเอง (คือเมื่อดับลงแล้ว ปฎิสนธิจิตก็จะสืบต่อทันที)

    4---วิถีจิต  คือจิตทั่วๆไป  ทั้งหลาย  นอกจากข้อ 1-3  (ทางจิตวิทยาตะวันตกเรียกว่า "จิตสำนึก")

หากเรา จะทำอะไรสักอย่าง  ต้องเริ่มที่ความคิดก่อนเสมอในเรื่องสำคัญ  (มีบางคราวที่จิตไร้สำนึกทำหน้าที่ไปล่วงหน้าโดยอัตโนมัติก่อน  เพื่อป้องกันอันตราย)   ความคิดก็มาจาก  สมอง  จิต  หรือใจ  นั่นเอง  แม้ว่า  สมอง และจิต จะเป็นคนละส่วนกัน  แต่ก็ทำหน้าที่คล้าย  หรือไกล้เคียงกัน  ดังที่ได้กล่าวมาแล้วในตอนก่อนๆ

ในส่วนของร่างกายนั้น  เราสามารถพัฒนา หรือฝึกฝนให้เจริญงอกงามขึ้นได้  เช่นนักกีฬา  นักเพาะกาย นักเล่นกายกรรม    ในทาง จิต ที่เป็นนามธรรมก็เช่นเดียวกันสามารถ  ฝึกฝนให้เจริญงอกงาม  ให้ทรงพลัง  มีพลังมากขึ้นได้เช่นกัน

อะไรก็ตามหากพัฒนาให้มีความเจริญ  เกิดพลังมากขึ้นแล้ว  ย่อมจะนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ตามที่ประสงค์ได้เสมอ    เมื่อเอ่ยถึงประโยชน์ ที่ประสงค์นั้น  จะกว้างมาก  เพราะจิตของแต่ละคนก็มีความประสงค์ที่แตกต่างกัน  ถ้าพลังจิตเมื่อฝึกและอบรมจนมีพลังดีแล้ว และนำไปใช้ในทางที่สร้างสรรค์  ก่อให้เกิดประโยชน์แก่คนหมู่มาก  แล้วเช่นนี้สังคมย่อมมีความสุข  ความสงบ  แต่หากประโยชน์ที่ประสงค์ของคนอีกพวกหนึ่งที่มีความคิดเป็นไปทางตรงข้ามกัน  แบบนี้อำนาจหรือพลังนั้น  ก็จะนำไปใช้ในทางที่ก่อให้เกิดความเดือดร้อนแก่ชนหมู่มากได้  สันติสุขย่อมไม่เกิด  ก็จะมีแต่ความทุกข์ระทมเท่านั้นเอง

เพราะว่าโดยธรรมชาติของโลกนี้  มักจะมีอะไรที่เป็นของคู่กันเสมอ  ดังที่ได้กล่าวมาแล้ว  เมื่อมีสิ่งดี  ก็ย่อมมีสิ่งชั่ว  มีถูก  และก็มีผิด  ในลักษณะที่เป็น  นามธรรมนั้น  ใครจะเป็นผู้ตัดสินได้ว่าสิ่งใดผิด  และสิ่งใดถูก เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน  ที่เป็นปัญหาประจำโลกนี้มาไม่ว่ายุคใดสมัยใด    คำตอบนั้นต้องยึดหลักคำสอนของพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า  ที่ทรงได้พระนามว่า โลกวิทู (แปลว่าผู้รู้แจ้งโลก)

ผมขอยุติไว้แค่นี้ก่อน///    พบกันในคราวต่อไป......ขอบพระคุณที่ติดตามครับ.....ขอความสุขสวัสดีจงมีแด่ทุกท่าน.

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น