วันอังคารที่ 28 มิถุนายน พ.ศ. 2559

"พลัง ที่นำมาซึ่งความสำเร็จ"(ตอน8)

"จิตของแต่ละคน อาจมีความปรารถนาที่แตกต่างกันได้"(ตอน8)

เรื่องจิตนั้นเป็นเรื่องยาก เรียนยากและเข้าใจยาก  เพราะเป็นเรื่องละเอียดอ่อน และครอบคลุมไปทั้งหมดของชีวิตเรา ผมศึกษาเรื่องจิตนับเป็นสิบๆปี ไม่มีวันจบ  เพราะยังกิเลสหนา และปัญญาด้อยอยู่ นอกจากท่านผู้สำเร็จกิจในพระศาสนา เป็นอเสขะบุคคล รู้แจ้งแทงตลอดแล้วเท่านั้น ที่จะไม่ต้องศึกษาอีกแล้ว  เราปุถุชนก็ได้อิงอาศัย พระปัญญาคุณนั้นเป็นสรณะ   ฉะนั้นบางบทบางตอนก็จะมีเอ่ยถึงจิตอยู่เสมอๆ

 ความปรารถนาที่ผมจะพูดถึง  คือความต้องการของคนเรานี่แหละ ที่มีเหมือนกันก็ได้  แตกต่างกันก็ได้ ขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายกรณี  เช่นขึ้นอยู่กับพื้นฐานทาง ครอบครัว  ทางสังคม ศาสนา ประเพณี การศึกษา  และอื่นๆ  ได้ทั้งนั้น

ซึ่งแต่ละประเทศก็มีสิ่งเหล่านี้ไม่เหมือนกัน  เช่นสังคมทางครอบครัว ชาวยุโรป การเลี้ยงลูกการปฎิบัติต่อลูก  ก็แตกต่างจากสังคมทาง เอเซียเรา  ยกตัวอย่างเช่นที่ อเมริกา เพราะมีผู้คนมาจากทุกถิ่น หลายชาติ  หลายเผ่าพันธุ์  หากว่าเราไปเดินดูของตามห้างสรรพสินค้า  หรือ ซุปเปอร์มาร์เกต  ต่างๆที่มีผู้คน  ขวักไข่ว แล้วเกิดมีเสียงเด็กที่พอจะรู้ความแล้ว ร้องไห้ งอแงขึ้น  เพราะเหตุที่อยากได้ของบางอย่าง  แต่พ่อแม่ไม่ซื้อให้  ก็อาละวาด  จะเอาให้ได้  เราลองหันไปดู  จะปรากฎเกือบร้อยทั้ร้อง เป็นครอบครัวชาวเอเซีย เสียส่วนใหญ่  ฝรั่งเป็นแบบนี้จะไม่เคยเห็น   เพราะประเพณีการเลี้ยงลูกของเขา จะเด็ดขาดคำไหนคำนั้น  เขาพูด NO คำเดียว ก็แปลว่าจบ

เพราะฝรั่งจะสอนให้ลูกช่วยตัวเองตั้งแต่แบเบาะ  เกิดมาก็ให้นอนห้องส่วนตัวแล้ว  ให้เสรีภาพทางความคิด ความเห็น ตั้งแต่พอรู้ความ  พ่อแม่เป็นผู้คอยควบคุมไม่ให้ออกนอกลู่ทางเท่านั้น  ให้การศึกษา ครูให้ความรู้  ครูที่ปรึกษาให้คำแนะนำ  เด็กจึงมีความคิดที่เสรีภาพมาก  เป็นตัวของตัวเอง  แต่หากคบเพื่อนชั่วก็ไปแบบเตลิด เหมือนกัน  พ่อแม่ต้องคอยดู  เพราะเด็กอาจถือเอาเพื่อนเป็นสรณะ เพื่อนดีก็ดีไป เจอเพื่อนชั่วก็เสียคน

ต่างจากระบบสังคมครอบครัวของบ้านเรา  เลี้ยงดูลูกแบบอยู่ในกรอบ  ที่พ่อแม่จัดไว้ให้  เลี้ยงดูแบบประคบประหงม  บางทีโตสองขวบแล้ว  พ่อ แม่หรือคนใช้ยังต้องป้อนข้าว อาบน้ำ แต่งตัวให้อยู่เลย  โตขึ้นก็ควบคุมการเรียนหนังสือ บังคับให้เรียนโน่นนี่  กลับจาก โรงเรียน ก็ต้องมาเรียนต่อพิเศษ จากครูพิเศษอีก  ดูๆแล้วเด็กแบกภาระที่หนักเกินกว่า ความเป็นเด็ก   สิ่งที่พ่อแม่พูดกรอกหูประจำคือ  เรียนเก่งๆนะ  ให้ได้เป็นเจ้าคนนายคน   และก็ต้องเรียน  วิชาที่พ่อ หรือแม่ ชอบเสียด้วย  โดยไม่คำนึงถึง  ความสามารถ สติปัญญา และ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความถนัดของเด็ก  จิตใจของเด็กเองที่ชอบอะไรหรือไม่ชอบอะไร   เพราะแต่ละคนจะให้ถนัด  หรือชอบอย่างเดียวกันหมดคงไม่ได้  

อย่างไรก็ตามหากเลี้ยงดูลูกให้อยู่ในสายกลางได้  ก็จะดีทุกแบบ  ขึ้นอยู่กับพิจารณญาณของท่านครับผม

ขอจบเพียงเท่านี้ก่อน......ขอบพระคุณที่ติดตามครับ,  ขอความสุขสวัสดีจงมีแด่ท่านทุกคน.

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น