พลัง ที่นำมาซึ่งความสำเร็จ (ตอน 25)
“กฎแน่นอนของของจักรวาล
ที่เราไม่อาจปฏิเสธได้”
ไม่ว่าอะไรก็ตามในโลกนี้ หรือจักรวาลนี้ สิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นมาได้นั้นล้วนแล้วแต่เกิดมาจากเหตุ
ปัจจัย อันพอดี เหมาะสม
เป็นสัดส่วนที่ลงตัว สมดุลกันพอเหมาะพอเจาะทั้งสิ้น ไม่ว่าทางด้านดี หรือด้านเลว (แต่คำว่าอะไรคือดี อะไรคือเลวนั้น จักรวาลไม่รู้ เพราะ สิ่งดี หรือสิ่งเลว เป็นเรื่องของ มนุษย์ตัดสิน ซึ่งเอาความแน่นอนไม่ได้ เพราะบางกลุ่มอาจบอกว่าสิ่งนี้ดี แต่บางกลุ่มบอกว่า ไม่ดีก็ได้ จึงไม่เป็นสากลของจักรวาล)
ถึงกระนั้นก็ตาม เมื่อสิ่งทั้งหลายที่เกิดขึ้นมาแล้วก็หาได้ตั้งอยู่ถาวรยืนยงคงที่ตลอดไปไม่ ทุกสิ่งทุกอย่างจะผันแปรเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆไม่มีที่สุด
คือสรรพสิ่งทั้งหลาย ไม่ว่ามีชีวิต หรือไม่มีชีวิตจะมีความไม่เที่ยงเป็นลักษณะ ซึ่งเข้าอยู่ในกฎพระไตรลักษณ์ ที่พระพุทธองค์
ทรงค้นพบ คือมีลักษณะไม่เที่ยง (ผันแปร), เป็นทุกข์ (ทนอยู่ไม่ได้),
สิ่งใดก็ตามที่ไม่เที่ยง และเป็นทุกข์
สิ่งนั้นไม่ใช่ตัวตน ที่จะยึดถือเอาเป็นของใครได้.....ที่ทางธรรม
ท่านเรียกว่า เป็นอนิจจัง, ทุกขัง, อนัตตา
นั่นเอง
เมื่อเอ่ยถึงกฎแล้ว ความรู้สึกของเราจะบอกว่า ต้องมีใครสักคนที่เป็นผู้ออกกฎ
หรือวางกฎนี้ขึ้นอย่างใดอย่างหนึ่ง เป็นเรื่องยากมากที่จะกล่าวถึงเรื่องนี้ เพราะความคิดของมนุษย์มีขอบเขตจำกัดไม่อาจที่จะล่วงรู้ได้ทุกอย่าง
แม้กระนั้น มนุษย์ก็ยังดิ้นรนขวนขวาย
ที่จะอยากรู้ทุกอย่าง คือไม่สิ้นความสงสัยเป็นมาตั้งแต่ มนุษย์ยุคโบราณมาแล้ว เป็นอารยะธรรมโบราณ
ที่สืบทอดกันมากว่า 5000-6000
ปี หรือไม่เกิน 7000 ปี ตั้งแต่ อียิปต์ โบราณ กรีก
เมโสโปเตเมีย อารยะธรรมลุ่มน้ำไทกีส-ยูเฟตีส อารยะธรรมจีน ตลอดจนถึง อารยะธรรมบ้านเชียง(อุดรธานี) ส่วน มนุษย์ยุคถ้ำ ยุคหิน อะไรต่างๆเหล่านั้น
ย้อนไปเป็นล้านๆปี ยังป่าเถื่อนอยู่ ไม่จัดว่าเป็นยุคอารยะธรรม
จากความสงสัย
ในปรากฏการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นตามธรรมชาตินั้น ทำให้มนุษย์เฝ้าสังเกต เริ่ม
ทำสัญลักษณ์ มีการบันทึกเรื่องราว จึงเกิดเป็นความรู้ตกทอดกันมา
ค้นคว้าสืบต่อกันต่อไปเรื่อยๆไม่มีจบสิ้น ที่หาคำตอบได้ก็มี แต่ไม่มีวันจบ
ยังต้องหาคำตอบค้นคว้ากันต่อไปเรื่อยๆ ตัวอย่างเช่นวิชาทางวิทยาศาสตร์นั้น
ได้ค้นคว้าสืบทอดกันมา มีความเจริญขึ้นอย่างรวดเร็วมาก ทั้งนี้ก็เพื่อตอบสนองความต้องการของมนุษย์ให้มีความสะดวกสบายในการดำเนินชีวิตนั่นเอง
เราจึงได้อานิสงส์จาก การค้นคว้า ของนักวิทยาศาสตร์ ที่คิดและประดิษฐ์ วัตถุ
หรืออุปกรณ์ต่างๆขึ้นมา เพื่อใช้ประโยชน์จากสิ่งประดิษฐ์เหล่านั้นให้มีความสะดวกสบาย
ในการดำรงชีวิตแก่มวลมนุษย์ ในปัจจุบัน จะเห็นว่า สิ่งทั้งหลายเหล่านี้ คิดค้น และสร้างขึ้นมา ก็เพื่อสนองตอบต่อความต้องการ หรือสนองตอบต่อกิเลสของมนุษย์นั่นเอง......ฉะนั้นแต่ละปีจึงมีของใหม่ออกมาให้เราเห็นเสมอ
ที่ดีกว่าของเดิมมาเรื่อยๆ ผู้คิดผู้ผลิต
ก็ได้เงินจากผู้ซื้อไปใช้สอย ตอบแทนกัน ตอบแทนกิเลสกันและกันไป อย่างสมดุล
ต้นเหตุจึงมาจากกิเลสตัณหาเป็นหลัก......ไม่มีที่สิ้นสุด วิชาการทั้งหลายในโลกเช่น วิทยาศาสตร์
จึงศึกษาไปไม่รู้จบ จึงไม่มีอะไรที่เรียกว่า
เป็นรุ่นใหม่ล่าสุด ไม่มี
เพราะปีหน้าออกมา ดีกว่าเก่า อยู่เรื่อยๆ......แต่วิชาทั้งหลายในโลกมีอยู่วิชาเดียวที่เรียนจริงจังแล้วจบได้ คือ
วิชาพุทธศาสตร์ ขึ้นชื่อว่าเป็น ศาสตร์แล้ว ย่อมต้องศึกษาทั้งสิ้น
มีครูมีอาจารย์ ทั้งสิ้น พุทธศาสนา ก็มีพระศาสดาคือพระพุทธเจ้า
เป็นบรมครู สั่งสอนเวไนยสัตว์ พุทธสาวกปฏิบัติหลุดพ้นจิตถึงพระนิพพานได้
ก็จบหลักสูตร นั่นเอง
อย่างไรก็ตาม
เมื่อเราท่านทั้งหลายเกิดมาในโลกนี้แล้ว
ย่อมพกพาเอา กิเลสตัณหามาพร้อมมูล จะมากจะน้อยก็แตกต่างกันไป
ตามบุญหรือกรรมที่ได้ทำไว้แล้วแต่อดีต ทุกคนนั้น
ย่อมปรารถนาความสุข
ความสำเร็จในกิจการด้วยกันทั้งสิ้นไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม หรือ ในการที่จะประกอบสัมมาอาชีพใดๆ
ก็ต้องคำนึงที่ตัวเราเป็นเบื้องต้นว่าเราชอบอะไรถนัดอะไรเสียก่อน แล้วจึงตั้งเป็นความหวัง ความปรารถนานั้นไว้ในใจก่อนว่า เราจะเป็นนั่นเป็นนี่ เราจะประกอบอาชีพไปทางนั้นทางนี้ ถ้าไม่ได้ตั้งความหวังเช่นนี้ไว้ก่อนแล้ว อนาคตจะไม่มีที่ยึด ไม่แจ่มชัด คล้ายๆกับว่า อะไรก็ได้แล้วแต่บุญกรรมก็แล้วกัน อย่างนี้ ผลงานที่เรากำลังทำอยู่นั้น ก็จะเข้าลักษณะทำไปวันวัน
แบบเช้าชามเย็นชาม ความโดดเด่นของงาน
หรือผลงานที่ออกมาย่อมไม่ดีแน่ๆ
เมื่อเรารู้สึกว่าเราชอบที่จะประกอบอาชีพใดแล้วก็ไปเรียนวิชานั้น
เพิ่มพูนความรู้ ไตร่ตรองค้นคว้า
ตามหลักวิธีการศึกษาหาความรู้ดังที่ผมเคยได้กล่าวไว้แล้ว ในบทต้นๆ เช่น ต้องมี ฉันทะ – วิริยะ –จิตตะ –วิมังสา หรือหลัก หัวใจการศึกษาที่ว่า สุ –จิ –ปุ –ลิ เป็นแนวทางก็ได้
หัวใจธรรมชาติ แห่งความสำเร็จ ข้อแรกที่สุด
ท่านจะต้อง “ขอ” คือการแสดงความปรารถนา แสดงความต้องการของท่าน ท่านคิดอะไรปรารถนาอะไรหรือต้องการอะไรที่ดีๆสำหรับตัวท่าน
แล้วแสดงความคิดนั้นออกมา เป็นคำขอ เปล่งเป็นวาจา ที่เราเรียกว่า “อธิษฐาน”
(คือขอนั่นเอง) ขบวนการความคิดนี้ มีลักษณะเป็นกระแสคลื่นเข้าสู่โลกนี้หรือจักรวาลนี้ให้รับรู้
(ดังที่ได้อธิบายไว้ในบทก่อนๆ)
แล้วสิ่งที่ท่าน “ขอ” นี้จะถูกจัดสรรให้ โดยธรรมชาติ แล้วกลับมาสนองตอบต่อท่านเอง
ไม่เวลาใดก็เวลาหนึ่ง
ตามกฎการดึงดูดของจักรวาล ที่ว่า
“เราคิดอะไร สิ่งนั้นก็จะถูกดูดกลับมาหาเรา”
สิ่งที่เรารู้ๆอยู่นี่แหละ
แต่เราก็อาจจะมองข้าม หรือไม่ก็เป็นผู้มี ทิฐิ มาก คือถือตนว่า
“ฉันแน่อยู่แล้ว ไม่เคยขอวิงวอนเทวาอารักษ์อะไรทั้งนั้น” ไม่ใช่หรอกครับ
ท่านที่คิดเช่นนั้น ยังไม่รู้จักกฎของจักรวาล
เรื่องแรงดูด คือ “เราคิดอะไรไว้ ก็จะมีแรงดูดมาให้เรา” ไม่ว่าคิดดีหรือชั่ว เป็นกฎสากล ของจักรวาลนี้ สัตว์โลกทั้งหลายอยู่ภายใต้กฎนี้
เท่าเทียมกันหมด
ไม่ว่าท่านจะเป็นเชื้อชาติใด
ศาสนาใด ก็ได้รับประโยชน์ (หรือรับโทษ-กรณีท่านคิดชั่ว) จากกฎนี้เท่าเทียมกัน ผู้ที่ประสบความสำเร็จทุกคน นักวิทยาศาสตร์ ทุกคนในโลกนี้ รู้กฎนี้ดีทุกคน
และพิสูจน์กันมาแล้วทั้งนั้น
แล้วอย่างนี้ท่านยังอยากจะคิด “ลบ”
อยู่ไหม? ไม่ แน่นอน แต่อาจมีบางท่านคิดว่า “เอ...เราก็คิดแต่ บวก นะแต่ทำไมชีวิตไม่เห็นดีขึ้นเลย”
แต่เมื่อมาสอบดูพฤติกรรมที่แท้จริงของผู้นั้น ปรากฏว่า ตกใจที ก็ด่า สบถ ออกมาดังๆ ( หรือด่าในใจไม่ออกเสียง)
เวลาขับรถไปก็ด่าไปตลอดทาง .....อ้าว ไอ้นี่มันแซงปาดหน้าเรา ไอ้นั่นปาดหลัง ไอ้นี่บ้าเปล่าขับกินเลน
บ้านี่ไม่เปิดไฟเลี้ยว ไอ้นั่นย้อนศร
ไอ้นี่ตีคู่แกล้งเรา
รถติดมาก....ไอ้นั่นไม่ไป
สิ่งเหล่านี้แม้จะเป็นเรื่องชีวิตประจำวันเล็กๆน้อยๆ ท่านอย่าคิดว่าไม่มีผลอะไร มีผลครับ ลองเป็นอย่างนี้ทุกวัน แล้วเราก็ปฏิบัติ มีความคิดอย่างนี้เป็นอาจิณ ทุกวัน
หรือบ่อยๆจนเป็นนิสัย ความคิดหรือพูดจะออกเสียงหรือไม่ก็ตาม ที่เป็น ลบ
นี้สะสมเข้ามากๆจนเป็นกองโต ตามกฎ
จักรวาล “คิดอย่างไรได้อย่างนั้น” แล้วคุณคิดหรือว่า ความคิดที่เป็น ลบ เหล่านี้
ที่ออกมาจากสมองคุณ หรือคำพูดของคุณ
จะไม่กลับมาหาคุณในทางที่ไม่ดีอย่างใดอย่างหนึ่ง
ให้ชีวิตคุณต้องประสบกับความยุ่งยาก หรืออุปสรรคไม่ว่าเล็กๆ
หรือขนาดใหญ่ตามแต่ความคิด ลบ ที่สะสมไว้มากเท่าใด
จึงเป็นภัยต่อการเจริญชีวิตของท่าน แน่นอน
เมื่อท่านทราบอย่างนี้แล้ว ทางที่ดีผมขอแนะนำ ให้ท่านฝึกความคิด บวก เสียแต่บัดนี้ ตั้งแต่สิ่งเล็กๆน้อยๆเสียก่อนให้เกิดเป็นนิสัยของการคิดบวก......เช่น
ขณะขับรถไปเราก็คิดว่า เราวิ่งได้ผ่าน ไปสะดวก (คำว่าอย่าให้รถติด
ไม่ควรพูดเพราะมี ลบ (negative) อยู่ในคำพูดนี้) ใครจะขับอย่างไร เราไปสั่งเขาไม่ได้
ต่างคนต่างสอบเอาใบขับขี่มาได้ก็ต้องคิดว่าเขาดีแล้ว
เขาขับอย่างไรก็รู้สึกในใจเราว่าดีทั้งนั้น
แล้วจักรวาลก็จัดสรรให้เราเอง คือ
เราสังเกตได้ภายหลังว่า ช่วงหรือตอนใดที่รถติดบ่อย
เราวิ่งไปกลับไปตรงจังหวะผ่านได้ดีจัง
อะไรทำนองนี้ และเมื่อเราไม่ได้บ่น
หรือด่าว่าใคร ปาดหน้าปาดหลัง แซงซ้าย
แซงขวา ต่อๆมา ก็จะไม่มีพวกที่ขับแย่ๆแบบนี้ มาเป็นเพื่อนร่วมถนนกับเรา......ลองดูสิครับ หรือขับไปที่ใดที่เคยหาที่จอดรถยากๆ เราก็อาจคิดขอไว้ในใจ หรือคิดในใจว่า
เราขับรถไปจะมีที่จอดรถ หรือพอเราขับรถไปใกล้ไฟสัญญาณที่แดงอยู่
เราก็คิดว่าขอให้ไฟเขียว.........เหล่านี้เป็นเบื้องต้นในการฝึกนิสัยให้เป็นคนคิด
บวก ในชีวิตประจำวัน ซึ่งไม่เป็นการเสียหายอะไรเลย หากว่าไม่เป็นไปตามที่เราคิด แต่
หากว่าเราทำบ่อยๆ เมื่อจิตเรามีพลังมากขึ้น ฝึกพลังจิตมากขึ้น ความเป็นไปได้จะตามมาอย่างมากมาย ประโยชน์คือความสุข
ความสำเร็จ จะบังเกิดแก่ท่าน.
เอาไว้ต่อคราวหน้าครับ......ยังมีสิ่งที่เป็นประโยชน์อีกมากที่เราสมควรจะฝึกจะหัดให้เป็นนิสัย
สู่ความสำเร็จ.////
ขอความสุขสวัสดีจงมีแด่ท่านทุกคน......ptfm channel (ธัมฤทธิ์ จันทรขันตี)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น